Haramın azıdişi gereksiz konan her zam
Hiç âşık olmamışsa tam olur mu boş adam?
Kara tüylü kırlangıç, her gün hamama gitse
Kırlangıcın tüyünü ağartır mı bir hamam?
Geometrik şekiller çiziyor kanatlarım
Üzerinde uçtuğum ırmaklara tastamam.
Yüreğim yıldızlara dokunur arada bir
Başımı döndürür hep göklerdeki ihtişam.
Şair kepenk indirip bir geziye çıkarsa
Şiir kendini asar ve bozulur intizam.
Ey dağlara gidenler, çiçeklere basmayın,
Bir çiçek ezilirse artık kalır mı nizam?
Akşamsefası gibi bir garip çiçek gönlüm,
Uzaklardan bir yıldız göz kırparken her akşam.
Aydınlatır eşyanın görünmeyen yüzünü
Ve susar gizemli kuş, anlat de, anlatamam…
Bahaettin KARKOÇ (Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman Ayışığında Serenatlar –Sıla Kitapları-2001) |
| |
Kiraz Devşirmeye Gitmiştin Hani
|
|
Nerden gelirsen gel, yolu uzatma;
Kavli erteleme, gönlüm kan ağlar.
Her gamzeni sapan yapıp taş atma
Camlar şangır-şungur, canda can ağlar.
Hortuma dönüşür her toz bulutu,
Gölgemin sırtında aşkın tabutu
Vadiyi kucaklar görkemli dağlar,
İntizarım yoktur, inkisarım var.
Nasıl girersen gir, yüreğim senin;
Deri geçir davul, tel takarsan tar.
Çiy düşse üstüne ürperir tenin,
Ay doğarken göle iner kuğular.
Islığıma uladığım ezgiler,
Yüreğime belediğim ezgiler,
Hicranla tanıştım ah u zarım var
İntizarım yoktur, inkisarım var.
Ne dersen de, dinlemeye hazırım
Yüreğim mekiktir, sesini sarar
Bakışında parlar beyaz huzurum
Bir karınca yuvasına yol arar
Bekletme, nazlanma, konuş ne olur,
Sensizlik bir çöldür ölümü solur,
Geç kalan gelişler ne işe yarar
İntizarım yoktur, inkisarım var.
Adınla yaklaşsa bana birisi
Havalar değişir, yer-gök gül kokar.
Bir aşk mağduruyum umut dirisi,
Dilekçem cebimde elimi yakar.
Kiraz devşirmeye gitmiştin hani
Çilek kokuyorsun vakte yabani
Unutma sana bergüzarım var
İntizarım yoktur, inkisarım var.
Bahaettin KARAKOÇ (Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman / Ayışığında Serenatlar –Sıla Kitapları- 2001) |
| | |
Ben sevda bölüğünde kıdemli bir askerim
Hizmetim sanadır ey tacidarım
Canı bir emanet bilir taşırım
Bir ırmak delirir geceleri
Bir yıldız kayar ötelerden
Bir bulut geçer Ay’ın önüne
Birden üşürüm
Ve seni daha çok düşünürüm
----------Kokunu en sevdiğim güle veriyorsun! ...
Hangi şekle dönüşürsen dönüş
Hangi kılığa girersen gir
Bilirim ne kadar gerçeksin, ne kadar düş
Gönlüm bir şahindir takarım peşine
Bulur seni saklandığın yerde
Tutar elinden – eteğinden
Bana getirir
----------Sen kendini kolay ele veriyorsun! ...
Sarmal bir sevdayla yaşarken aynalar derbendinde
Bir Aslıhan oluyorsun, bir Leylâ
Beni de mahkûm ediyorsun değişim sürecine
Bir Kerem oluyorum, bir Mecnûn
Dağlara, çöllere vuruyor içimdeki vâveylâ
Firar ettiğimi bilmiyor bölüğüm
Kırık gönlümde kırk düğüm
----------Adımı dile veriyorsun! ...
İçimde ebedî bir sürgünlüğü yaşarım
Hangi gezegende insem rastlarım izine
Dişlerim beyaz kirazlar gibi hep birden sızlar
Ve gülümserim dişçinin elindeki demir kerpetene
Biraz daha fazla bakabilmek için yüzüne
Bir kaya yuvarlanır boşluğa
Kimse bir anlam veremez bendeki hoşluğa
----------Sense yakıp külümü yele veriyorsun! ...
Ben sevda bölüğünde kıdemli bir askerim
Terhis olsam gidecek bir yerim yok
Yüreğimden başka silah taşımam
Bütün adresleri iptal ettim
Benim senden özge gerçek yârim yok
Bir hakkuşu öter geceleri
Aşk, mektup yazmaya zorlar beni
----------Sense yeri – göğü sele veriyorsun! ...
Bahaettin KARAKOÇ (Aşk Mektupları – Dolunay Yay. 1999) |
| | |
B u g ü n d e n Y a r ı n a
|
|
Dorukta oturur yerden alçaklar
Atları ürkütür kuru şakşaklar....
İmanlı horlanır,imansız vurur;
Kızıla boyanır en masum aklar. |
| |
|
Bahattin Karakoç | | |
‘Gavurdan dost, domuzdan post olmaz! ’ derdi anam,
‘Kırılan çanak, bir daha dolmaz! ’ derdi anam,
‘Zulm edenin yanına kalmaz! ’ derdi anam...
Çiçektik, sulardı, ‘solmadan büyüyün! ’ diye
Anlamlı ninniler söylerdi, vitamini bol
Dinlerdik, özümlerdik bitevîye...
Düşeni kucaklayıp yerden kaldırır
Üşüyeni sevgisiyle sarardı anam,
Yanından birazcık ırayıp gitsek
Bizi köşe – bucak arardı anam,
Rüzgârın dağıttığı saçlarımızı
İnce parmaklarıyla tarardı anam...
Çiçektik, sulardı, ‘solmayın! ’ diye
Hep dua ederdi ‘çirkin ölmeyin! ’ diye...
Yıllar bu minval üzere akıp gitti,
Biz büyüdük, annem bizi bırakıp gitti.
Bilenler: ‘tam bir Osmanlı kadın! ’ derdi anama.
O gitti, onunla Osmanlı gibi bir devir bitti.
Bizler aldık insanlık ormanındaki yerlerimizi,
Gâvurlar da, domuzlar da ırgalamıyor bizi...
Alıştık, zalimlere omuz vermek ar gelmiyor bize,
Poşetlere de girsek dar gelmiyor bize,
El ağzıyla konuşmaksa hiç zor gelmiyor bize.
Elbet bir gün biz de gideceğiz, evrensel kader bu!
Bizim çocuklarımız fışkın sürer aynı ormanda
Belki ilkbaharda, belki de harmanda...
Rabb’im çocuklarımızı bizden basiretli kıl,
Her mide gurultusunun peşine düşmesin akıl! ...
Bahaettin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yayınları – 2004) |
| |
Birazdan O Katil Uçaklar Geçer
|
|
Bu sene hiç güleç olmadı bahar;
Çocuklar çok ürkek, çiçekler kirli
Havada bir kurşun ağırlığı var,
Gökten zulüm yağar, sular zehirli.
Bademler, erikler çiçeğe durmuş
Neden fark etmedim bugüne kadar?
Kırlangıçlar gelmiş ve yuva kurmuş
Hep bende toplanmış kara bulutlar.
Çarşı – pazar dersen boş kalabalık,
Dervişin yüreği zikir hâlinde...
Bu hâllere sık sık çarpar bir balık,
Tesbih yapar sevgiliyi dilinde.
Sahi, balıkların dili nicedir?
Her dilden anlarım, ikisi hariç;
Bunlar ibranice, ingilizce’dir;
Biri mordekay, biri havâric.
En güzel ötücü kuş öttüğünde
Dedim ki: - bu ritm aşkın doğası.
Kim takılıp kalır toyda – düğünde?
Gökçül bir alazdır sabah duası.
Yüreğin mermiyse kalk namluya sür,
Birazdan o katil uçaklar geçer...
Derin bir açılım ince tefekkür,
Ufku velveleye verir serçeler.
Bahaettin KARKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri - 2004) | |
Sen yoksun, kapım düşüncelere açık;
Sesimde ritm oldun, düşüme maya.
Sen, hüzün perçemim, beyaz karanlık;
Dolunaylar gibi doğuver artık,
Kutsal ışığınla parlat aşkımı,
Parlat ki düş atım aksamaya!
Yıllardır beklerim geleceksin diye
Umut tohumlarım güleç ve diri,
Bir tılsımlı kuş ol geliver gayri;
Geliver kapıma, gitme bir daha!
De ki: -'Ebedidir bu aşk, bu bahar.'
Çiçeklerin, türkülerin en güzeli yar;
Yaşama gücümsün, sensin hayatıma
Bir minyatür gibi renk veren rüya. |
| |
|
Bahattin Karakoç | | |
Açmayın yüzünü ölünün
O üstünde yatıyor şimdi
Vakitsiz solmuş gülünün
Ağlatmayın kızını ölünün
Melekler kalıbını alıyor şimdi
Kanatları yolunmuş dilinin
Silmeyin izini ölünün
Melekler kalıbını alıyor şimdi
Üstüne serilecek halının
Çalmayın sazını ölünün
O bütün notaları unuttu şimdi
Tılsımı bozuldu elinin
İri kanatlı kuşlar götürdü yazını ölünün
O sonsuza bakan bir başak gibi
Kilidi sökülmüş yolunun |
| |
|
Bahattin Karakoç | |
Ağyârın ağzından duydum yârin geleceğini
Vakit geceydi, karanlıktı, yapış yapıştı
Yârin ayaklarına taş değmesin diye gelirken
Bütün uyku kuşlarını azad ettim
Geceye ay oldum ben...
Gül bahçelerinde demlenmiş meltemleri çağırdım
Gülsuyuyla yıkadım ufukları
Gözcüler bıraktım kapılara
Yük hangi yöne ağdırsa ağırlığıyla
Öte yöne tay oldum ben...
Gene bir müjdeyle kör kütük sarhoş oldum
Gene her kadehteki şarap yârin adı
İçtikçe çözüldüm, sabrım kalmadı
Fırlamak üzere ok olan canım
Hasretle gerilmiş bir yay oldum ben...
Uzaktan geçip gidiyor kervân uzaktan
Belki/ler eğiriyorum ince ince
Birisi dese ki işte o geldi
Ne kadar kızıl bakır gece varsa
Hepsine o anda kalay olurdum ben...
Nasıl gireceğim artık konuğu gelmeyen eve
Helâl sofralar donatan gönlüme ne diyeceğim
Yol kenarlarına dizilmiş ağaçlara
Yalnızlığın hangi rengini giydireceğim?
Kurban kimliğimle pay pay oldum ben...
Diyelim ağyâr zevk için yalan söyledi
Sanki yâr bilmiyor muydu beklediğimi?
Kokusu vurup geçti, kendi gelmedi
Gün doğacak, düğün gecemizse yaralı
Yine ele güne rüsvay oldum ben...
10.1.1988 |
| |
|
Bahattin Karakoç | | | | | | | | | | |
